Black Blood Brothers (2006), reż. Hiroaki Yoshikawa

Kolejna anime z serii wampirzych. Tym razem oparta na krótkiej noweli Konthi’ego Azano z 2004 roku.

Jirou Mochizuki znany jest zarówno w wampirzym jak i ludzkim społeczeństwie jako Srebrny Miecz. Sławę przyniosła mu Wielka Bitwa o Hong Kong, w której toczyli spór ludzie i Czarnokrwiści, a Jirou, pomimo iż jest wampirem, opowiedział się po stronie ludzi. Po 10-ciu latach od Wilkiej Wojny Jirou postanawia wrócić do Hong Kongu razem ze swoim młodszym bratem Kataro. Pragnie rozpocząć nowe życie w Ukrytej Strefie w Hong Kongu, gdzie panuje zgoda i demokracja wśród ludzi i jego nieśmiertelnych pobratymców. Niestety, już na początku podróży napotyka na przeszkody. Na szczęście, do pomocy zostaje mu przydzielona młodziutka kompromisariuszka*- Mimiko Katsuragi, której zadaniem są negocjacje pomiędzy ludźmi i wampirami.

Jirou Mochitzuki

Kiedy docierają do Ukrytej Strefy okazuje się, że zostali wplątani w konszachty pomiędzy oby dwoma grupami.

Kotaro Mochitzuki

„Black Blood Brothers” miałam możliwość zobaczenia już w Polsce, ale jakoś do niej nie sięgłam. Najpierw okładka dvd nie wydała mi się interesująca, potem trailer. Jednak wczoraj, nudząc się śmiertelnie, postanowiłam do anime powrócić. Muszę powiedzieć, że to była bardzo dobra decyzja.

Ciekawie przedstawiono fabułę oraz losy głównego bohatera. Pierwszych kilka minut każdego odcinka zostały poświęcone przeszłości Jino, jak poznał swoją wampirzą kochankę (będąc jeszcze człowiekiem), a później w jakich okolicznościach stał się wampirem i postanowił walczyć z innymi.

Mimiko Katsuragi

W ogóle kwestia wizerunku rysuje się całkiem ciekawie, tzn. ciekawie nie w sensie odkrywania jakiś tam nowych zdolności, ale przedstawienia starych i już nam znanych.

Bardzo spodobał się motyw pokazania problemu „wampiry chodzą po słońcu”, który dzisiaj jest bardzo modny, a nie zawsze dobrze wyjaśniony. Tutaj może za bardzo rewelacyjnej teorii nie ma, bo jest tylko mniejsza lub większa kwestia odporności na słońce, ale te różnice zostały pokazane. Jirou, Mimiko i Kotaru idą ulicą w samo południe. Jino, mimo iż  idzie pod parasolem, dymi się z niego, Kotaro (który też jest wampirem) dzielnie kroczy na przedzie pochodu, zupełnie nie reagując w żaden sposób na słońce.
Poza tym sama intryga w fabule, może i nie jest oryginalna, ale dobrze poprowadzona i co ważne trzyma się, za przeproszeniem… kupy.

parowanie

Oczywiście znalazło się też tutaj kilka absurdów. Mój ulubiony musicie zobaczyć sami…

Kaze No Stigma ( Piękno wiatru) reż. Junichi Sakata

Ayano jest dziedziczką Kannagi, jednej z wielkich japońskich rodzin, które zajmują się magią. Jej zadaniem jest walczenie z różnymi demonami. Idzie jej to całkiem nieźle do czasu, kiedy pojawia się w mieście Kazuma Yagami, potężny mistrz Fū-Jutsu. Chłopak też jest członkiem rodziny Kannagi, który cztery lata wcześniej został wyrzucony z domu przez swojego ojca (wuja Ayano) za to, że nie potrafił pokonać wówczas dwunastoletniej Ayano w ceremonii Enraiha . Do Japonii powraca jako Kontrahent Lorda Wiatru – Kaze no Seirei-Ou, co daje mu potężniejszą siłę niż zwykłemu Fū-Jutsu.

Mistrz Enraihy Jūgo Kannagi, prywatnie ojciec Ayano, chce aby Kazuma wrócił do rodziny. W tym celu wynajmuje go jako ochroniarza Ayano, knując przy tym spisek ze swatania tej dwójki. Niestety pech chce, że jego zamysły nie zawsze idą w parze z przypadkiem, którym rządzi magia i demony.

Kolejna rewelacyjna anime, tym razem trochę nowsza (bo z 2007 roku) niż InuYasha. Ma więcej zalet niż wad. Właściwie główną wadą jest brak porządnej ścieżki dźwiękowej. A tak Kaze No Stigma to dobrze zarysowane postaci, wciągająca fabuła, dobrze uknuta intryga. Moim ulubieńcem jest oczywiście irytujący do granic możliwości Kazuma. Rozbraja mnie jego podejście do walki w niektórych przypadkach. Do tej pory zobaczyłam piętnaście odcinków na dwadzieścia cztery i do jednej z moich ukochanych scen mogę zaliczyć motyw walki Ayano z Katherine, którą ze stoickim spokojem, popijając wino obserwuje Kazuma i zastanawia się kiedy wkroczyć do akcji, żeby pomóc Ayano.

Sama fabuła oparta jest na podstawie dwutomowej mangi Takahiro Yamato, który wymyślił historię oraz rysownika Neko Miyakai.

Anime możecie zobaczyć na Fani Kreskówek, a więcej przeczytać tu.

InuYasha

W każdym z nas drzemie dziecko, ta prawda została już odkryta dawno. Mój wewnętrzny bachor odzywa się właśnie teraz, jeden dzień przed ostatnim egzaminem tej sesji!!! Też sobie wybrał moment, no ale gdyby nie on, nie przypomniałabym sobie o jednej z genialniejszych anime pod słońcem… a mianowicie o „InuYashy”! „InuYasha” plasuje się na drugimi miejscu moich top 10 fajworyt anime, zaraz po „Sailor Moon”.

Wszystko zaczęło się od malutkiej i pozornie nic nie znaczącej kuleczki- Klejnotu Czterech Dusz znanego też jako Klejnot Shikon. Historia swój początek miała w czasach, gdy na ziemi oprócz rasy ludzkiej żyły także istoty potężniejsze- demony, czyli youkai oraz pochodzące od nich hanoyou- półdemony, półludzie. Ów Klejnot, dzięki swojej magii był wówczas symbolem władzy i potęgi, obiektem pożądania i ludzi, i demonów. Pół psi demon Inuyasha pragnie ten klejnot zyskać dla siebie, ale na drodze staje mu Strażniczka Klejnotu Kikyo. Za pomocą swoich magicznych strzał przybija go do drzewa, sprawiając, że demon wpada w swoistą śpiączkę. Sama tego samego dnia umiera i zostaje spalona na stosie wraz z Klejnotem.

50 lat później we współczesnym Tokio poznajemy zwyczjną dziewczynę- 15- letnią Kagome Higurashi, która mieszka sobie sobie razem z rodziną w domu, który okryty jest legendami. Historie te zupełnie nie interesują nastolatki, aż do dnia urodzin. W pobliże starej, wyschniętej studni kościożercy zabłąkał się kotek dziewczyny, Buyo. Udając się po pupilka, Kagome zostaje niespodziewanie wciągnięta do tajemniczej studni przez okropnego potwora- Panią Skolopendrę, która żąda oddania Klejnotu Shikon… Dziewczyna uwalnia się z jej uścisku i ląduje na dnie otchłani. Obolała wspina się po roślinności obrastającej wnętrze studni i wydostaje się na zewnątrz.

Szukając kogoś kto mógłby jej pomóc trafia na drzewo, do którego został przykuty Inuyasha. Niestety, zamiast znaleźć pomoc pakuje się w tarapaty, bowiem w tym samym czasie napadają na nią ludzie z wioski Kikyo. Zabierają ją przed oblicze Kaede, która dostrzega w dziewczynie po kilku perypetiach wcielenie swojej zmarłej siostry. Ostateczne starcie z Panią Skolopendrą przekonuje ją co do tych racji. Okazuje się, że w ciele Kagome został schowany Klejnot Czterech Dusz i to teraz ona jest jego strażniczką!

Jakiś czas później dochodzi do pechowego wypadku. Klejnot zostaje skradziony przez kolejnego demona, któremu udaje się połknąć Klejnot. Aby go zabić Kagome strzela z łuku i sprawia, że demon zostaje unicestwiony, ale tym samym trafia w Shikon i rozbija go na kawałeczki, które rozsypują się po całej feudalnej Japoni.

I tak zaczyna się nowa przygoda Inuyashy i Kagome, ich zadaniem jest odnaleźć kawałki roztrzaskanej kulki.