“Zbieracz burz” tom 2

Ja już wiem za co a) zabijecie Majkę b) pokochacie Majkę c) będziecie mieli ochotę co poniektórym bohaterom łby ukręcić pomimo, że przeżyli… a było ciężko *

Więcej o “Zbieraczu burz tom 2″ Mai Lidii Kossakowskiej dowiedzie się na stronie Magazynu DOZA, już niedługo

*niepotrzebne skreślić

„Anima villis” Krzysztof T. Dąbrowski

Pierwsze zaskoczenie z otrzymanego przeze mnie stosiku od wydawnictwa INITIUM. Szczerze powiedziawszy miałam opory przed rozpoczęciem tej książki. Głównym i chyba w sumie jedynym argumentem jest moja niechęć do opowiadań. Może o tym świadczyć fakt, że do tej pory nie przebrnęłam przez „Gotuj z Papieżem” Kuby Ćwieka, a „Ofensywę szulerów” przeczytałam już dawno. No, ale ja nie o Ćwieku dzisiaj, a o Krzysztofie T. Dąbrowskim i jego zbiorze opowiadań „Anima Villis”.

Trudno oceniać zbiór opowiadań przez pryzmat jednego. Czasami bywa tak, że jedno nam się nie podoba i nie mamy ochoty czytać następnych. Na szczęście opowiadania Dąbrowskiego trzymają poziom od początku do końca i każde kolejne opowiadanie jest tak samo interesujące i wciągające jak poprzednie. Siedem opowiadań, siedem różnych historii, przez które przewija się jeden motyw, a mianowicie mam na myśli: wędrówkę dusz.

Wśród tych siedmiu opowiadań są opowiadania dobre i złe. Do dobrych możemy zaliczyć: Uprowadzenie – o dwójce pijaczków porwanych przez UFO, Przeznaczenie znajdzie drogę – o Tej Która Miała Wiele Imion i o zdobywaniu przez nią nowego imiona oraz ostatnie opowiadanie wyjaśniające wiele rozpoczętych wątków w poprzednich historiach.

Główną bohaterką większości historii opowiadanych przez Dąbrowskiego jest malutka, mająca około siedmiu lat Martynka (piszę około, ponieważ akcje opowiadań dzieją się na różnym etapie życia dziewczynki) i… podróżująca dusza kobiety.

Książka można przeczytać, ale nie koniecznie trzeba przeczytać. Twórcy serialu „Supernatural” z pewnością mogli by zaczerpnąć kilka pomysłów do scenariusza, bo klimat książki sprawia, że włos na rękach może ze strachu się najeżyć.

Moje ulubione opowiadanie to Uprowadzeni. Pomysłowe wprowadzenie dwójki pijaczków w wydarzenia, które miały miejsce rok, czy półtorej roku temu. Prześmieszne i prawdziwe…. polecam.

Fiołek cyjankiem pachnący

Magdalena Kozak „Fiolet”

Inwazja. Na całym świecie zaczynają wyrastać ogromnych rozmiarów fiołki. Fiołki, które rozsiewają wokół siebie zapach trującego cyjanowodoru. Zarodki zasiewane są nocą, a w dzień wyrastają. Nawet najlepsi nie są w stanie przewidzieć, czy w ich okolicy następnego dnia nie wyrośnie zabójcza roślina.

Kiedy naukowcom udaje się wynaleźć sposób na pozbycie się szkodliwego kwiatka, do boju ruszają specjalne jednostki spadochroniarskie z całego świata. Każdy kraj ma swoją, najlepszą i najskuteczniejszą w dotychczasowych bojowych zadaniach, jednostkę ludzi latających. Oddziałem Spadochronowej Awioprotekcji jest oddział OS, którym dowodzi Drakki. Gdy jeden z ekipy skoczków ginie, przy walce z fiołkiem, rodzi się problem… Kogo przyjąć do drużyny. Jednynym i w miarę rozsądnym wyborem jest Milka, która ma na swoim koncie niewiele ponad dwieście skoków. A to niestety mało. Jednak sytuacja jest patowa i chłopcy nie mają wyboru. Kobieta w zespole, albo zwycięstwo albo porażka. Od momentu pojawienia się Milki w Osach jest różnie, a rada: Bierz dziewczyno co ci dają, jutra może nie być, jest bardzo… życiowe i przydatne.

Po pierwsze i najważniejsze, książka jest dla mnie niebywałym zaskoczeniem. Miałam okazję zapoznać się z jedną częścią trylogii Kozakowej o wampirach i pomimo mojego uwielbienia, do Dzieci Nocy, to fabuła zupełnie nie przypadła mi do gustu i jej styl. W związku z czym miałam pewne obawy, że „Fiolet” okaże się (jak dla mnie) porażką… Na szczęście tak nie było. Przebrnęłam przez długi prolog i trafiłam w wspaniały świat spadochroniarzy. Męskiej solidarności, żołnierskiego poczucia spełnienia obowiązku i… genialnego, czasami wrednego humoru.

No właśnie, dużym plusem historii są jej bohaterowie. Każda postać jest inna, wyrazista, nietuzinkowa.

Po drugie: książka jest o spadochroniarstwie i spadochroniarzach, czyli o kolejnej pasji autorki. Owa pasja jest widoczna na każdej stronie. Widać, że wiele Magda Kozak zaczerpnęła z własnych doświadczeń. Czuć to na każdym kroku, a najbardziej w sposobie opisywania przeżyć związanych z każdym skokiem. Fachowa i szczegółowa terminologia nadaje jeszcze większego realizmu i pewności, że autorka nie jest tylko jedno sezonową miłośniczką skoków; i dla miłośników skoków spadochronowych to również pewnie niezwykła frajda, czytać i wiedzieć co przeżywają w danym momencie bohaterowie. Jednak dla nas maluczkich, ta terminologia jest nieco przerażająca i moim skromnym zdaniem nie potrzebna.

Po trzecie: mamy subtelną nutkę romansów, czyli i kobieta znajdzie wątek dla siebie. Zupełnie niepozorna Milka, podkochująca się skrycie i długo w swoim guru Drakkim, to całkiem niezłe ziółko. Tylko chyba ona sama o tym nie jest do końca przekonana.

POLECAM z czystym sumieniem i wcale się nie zdziwię, kiedy na ostatniej stronie przeczytacie wyraz KONIEC i poczujecie lekki niedosyt. Mam nadzieję, że Magda pracuje już nad drugim tomem, albo przynajmniej o nim myśli.

Agencji Wydawniczej RUNA dziękuję za egzemplarz do zrecenzowania

Spotkajmy się w Cieszynie :)

Ja już się doczekać nie mogę

Nominowani do Zajdla za 2009…

Jestem świeżo po oglądaniu nominacji do Nagrody Zajdla za 2009 i śpieszę z wynikami!

Opowiadania:

1. Jakub Małecki „Za godzinę powinna tu być”
2. Łukasz Orbitowski „Głowa węża”
3. Robert M. Wegner „Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”

Powieść:

1. Anna Brzezińska „Letni deszcz. Sztylet”
2. Anna Kańtoch „Przedksiężycowi”
3. Jacek Dukaj „Wroniec”
4. Maciej Guzek „Trzeci świat”
5. Łukasz Orbitowski „Święty Wrocław”

Nominowanym gratuluję, a pełne wyniki tuż po Euroconie w sierpniu