Wakacje!

Tak, wiem, dla niektórych już dawno się skończyły, innym jeszcze trwają, a moje się właśnie zaczynają… AŻ cały tydzień wolnego!

Tydzień, który zapowiada się bardzo intensywnie bo na Krecie. Wylot w niedziele w nocy, przylot ok. późnego popołudnia.

Zabieram ze sobą:

1. Mileny Wójtowicz „Wrota 2” – w końcu udało mi się zdobyć drugi tom, albo Olgi Gromyko „Wiedźmę: opiekunkę. Tom 2” (zobaczymy, czy dzisiaj skończę)
2. Jakuba Ćwieka „Krzyż południa” - tak, tak, tak zdobyty na Triconie!
3. Cassandry Clare „Miasto Szkła”

Zobaczymy ile dam radę przeczytać, ile zwiedzić i ile skosztować nowości kulinarnych w ciągu tego tygodnia.

Po tygodniu wracam i układam zasady do wyzwania czytelniczego, może ktoś się go ze mną podejmie, recenzuje dla Was przeczytane tytuły no i opowiem co robiłam na Krecie.

A więc… do zobaczenia w poniedziałek!

W pracy…

Siedzę w redakcji Trybuny Górniczej.. Pracuję na małej wersji Eee PC i z podłączonym bezprzewodowym netem. Net się grzecznie mówiąc rozłączył. Ja próbuję sama naprawić, ale nie potrafię. Z papierosa wracają koledzy Witek i Bartek:

Ja do Bartka: Bartek napraw! Masz ręce które leczą!

Bartek idzie i naprawia. Witek przychodzi do mojego biurka.

Witek: No nie dziwne, że nie działa. Przez taką małą dziurkę nic nie wejdzie!

Usłyszane…

w Kościele podczas odnawiania przyrzeczeń Chrztu Świętego.

Ksiądz do dzieci pierwszokomunijnych, które miały swoją rocznicę:

Czy wyrzekacie się Ducha Świętego… Złego!

Porozmawiajmy…

A o czym? Proponuje o naszych przyzwyczajeniach czytelniczych. Ja zacznę pierwsza, może ktoś się przyłączy i również spróbuje.

Jestem uzależniona od muzyki. Kiedy mam mojego mp3 i wkładam słuchawki do uszów świat się dla mnie nie liczy, ale jest pewien problem… Gdy słucham muzyki w środkach komunikacji miejskiej nie potrafię skupić się na książce. Dlatego leży gdzieś odłogiem, zapomniana w mojej torebce i nawet ją nie ruszę.

Ostatnio mój mp3 się zepsuł, a jako, że nie stać mnie na nowy nie mogę słuchać muzyki, dlatego książka znowu wraca do łask i znów pochłaniam opasłe tomiszcza w kilka dni. Nie wiem jak to się dzieje, ale najlepiej czyta mi się jak gdzieś jadę. W domu też czytam, ale już nie tak chętnie jak w komunikacji miejskiej. Gdy jestem u siebie lubię wygodnie usiąść w moim fotelu, zapalić niewielką lampkę i przy kubku jakiejś dobrej herbaty… najczęściej cynamonowej Dilmah wciągnąć się w lekturę.

Ostatnio mam też manię zaznaczania ołówkiem jakiś sytuacji, które rozbawiły mnie do łez. Ponadto, gdy kupiona przeze mnie książka podoba mi się, rysuje z tyłu na okładce kota.

Chętnie pokazałabym Wam to na zdjęciach, ale niestety… Rodzice wyjechali na wczasy i zabrali aparat.

A tak, właśnie… Jeszcze miałam się czymś pochwalić. Otóż moi drodzy, Kulturoznawcza hasita86 ma już rok! Blog istnieje trochę dłużej niż rok, ale o tym później, gdy http://hasita86.wordpress.com będzie obchodzić swoją rocznicę.

Barwy Kampani

Nie, nie będzie o filmie, tylko o zajęciach z PR, przy okazji których oglądaliśmy film.

Film był straszny w swoim przekazie i gdy się skończył, siedzimy wszyscy tacy zdołowani, a pan doktor do nas mówi na zakończenie:

- Po Państwa minach dochodzę do wniosku, że nie bardzo spodobały się Wam taktyki użyte w tej kampanii prezydenckiej. No, ale cóż moi drodzy, w większości kampanii w Polsce zaczyna się stosować podobne chwyty czarnego PR. Chcąc pracować przy kampaniach prezydenckich trzeba pozbyć się większości zasad i przekonań… Plus jest tylko jeden. Pieniądze.

Dlatego ja PRowcem nie będę. A film polecam, bo warto zobaczyć.

I tak trochę będę marudzić. Nastał kryzys mojej pracy mgr. Dotarłam do sagi “Zmierzchu” i muszę to coś opisać i zanalizować. Ratunkuuuu!!!